Forum over (misdaad)romans

Gezien het feit dat iedereen wacht op mijn (rood, oranje of groene) licht om Slaap van Haruki Murakami aan te schaffen, een aangezien ik nachtdienst heb en Slaap verhaalt over een vrouw die 's nachts geen oog meer dichtdoet, wijd ik er maar een Woordenaar leest aan.

Dit is hem dan:


Een dun boekje, 92 pagina's glanzend, dik papier, en wit/zilver/blauwe pagina grote illustraties van de Duitse illustratrice Kat Menschik. De illustraties doen denken aan Jugendstil en mijn eerste indruk is dat ze niet erg toepasselijk zijn. De gezichten zijn mij te westers.

Slaap is een verhaal uit 1990, geschreven in de periode tussen Dans, dans, dans en Ten zuiden van de grens. De vertaling is van Elbrich Fennema, die ook de vertaling gedaan heeft van bijvoorbeeld Norwegian wood, Spoetnikliefde en de verhalenbundel Blinde wilg, slapende vrouw.

Van de elf jongeren waar ik over moet waken zijn er negen niet in huis, het is ten slotte weekend. Ik pak een kop koffie en ga beginnen.

Hoofdstuk 1 is uit en er zijn vier jongeren binnen gekomen. Elk half uur eentje en iedereen blijft 20 minuten kletsen en een peukie roken. Op zich wel gezellig maar ik moet telkens kijken waar ik ook alweer gebleven was. Maar ach, ik kan lezen tijdens mijn werk dus waar klaag ik over?

Hoofdstuk 1 is een introductie. Een vrouw van dertig, met een man die tandarts is en een kind, een jongentje, in groep vier, een jaar of acht dus. Als student heeft ze ook een keer een maand aan slapeloosheid geleden, maar dat was anders dan nu.

Er zijn drie illustraties langsgekomen maar bij twee van de drie is er geen relatie te leggen tussen de illustratie en dat wat ik gelezen heb.

Volgens de Engelse wikipedia werd Nemuri, zoals het verhaal in de oorspronkelijke taal heet, in 1989 geschreven. De Engelse vertaling verscheen voor het eerst in 1992 in The New Yorker. Het verhaal is ook opgenomen in de bundel The Elephant Vanishes. Deze bundel bevat zeventien verhalen, terwijl de Nederlandse uitgave van De olifant verdwijnt maar zes verhalen bevat.

Ondertussen zijn de laatste twee jongeren ook binnen, vanaf nu zou ik rustig verder moeten kunnen lezen.

En dat was hoofdstuk 2. Om elf uur gaat de hoofdpersoon naar bed, samen met haar man. Om half een ontwaakt ze uit een nachtmerie en vanaf dat moment is ze wakker. Klaar wakker. Na een glas cognac besluit ze een boek te gaan lezen, ze loopt de slaapkamer in, waar haar man nog ligt te slapen, doet het licht aan en pakt Anna Karenina van Tolstoi uit de boekenkast.

Nou, ik wel. Ik ga er maar eens een maaltijd in de magnetron gooien, kip rode curry van Appie. (Er zit een stickertje op de verpakking: Pas op: na bereiding kan de inhoud heet zijn! Dat mag ik toch hopen.) En die ga ik dan tijdens een aflevering Mad Men naar binnen werken.

Curry gegeten, een aflevering Mad Men gekeken en hoofdstuk 3 en 4 zijn ook uit. Het verhaal kabbelt aangenaam voort. De vrouw verslind het ene na het andere boek, zowel 's nachts als overdag. Toen ze nog sliep ging ze iedere middag een half uur zwemmen, nu heeft ze zoveel energie dat ze iedere middag een uur zwemt. En ze wordt jonger. Na in de bibliotheek een paar boeken over slaap gelezen te hebben neemt de vrouw een besluit: ze gaat nooit meer slapen.

Voor de illustratie geld nog steeds dat de helft bij het verhaal passen en de overige helft niet of toch heel veel minder. Nog 22 bladzijden en een uur werken te gaan. Ik neem nog een koffie.

Goedemorgen. We worden op onze wenken bediend, zie ik.

En toen was het boekje uit. Lastig om nog meer over het verhaal te zeggen. En een open einde, daar moet je van houden.

En dan nu de hamvraag: groen, oranje of rood licht? Ik neig naar groen. Het is een relatief dun boekje en persoonlijk vind ik de illustraties geen toegevoegde waarde hebben. Eigenlijk had dit verhaal gewoon in een bundel verhalen moeten staan. Toen dit boekje door de uitgeverij aangekondigd werd had ik al het gevoel dat het produkt Murakami door uitgeverij Atlas uitgemolken werd, en dat gevoel blijft na lezing. Zeker als je leest dat de Engelse vertaling (en ook de Franse en Poolse) van De olifant verdwijnt zeventien verhalen bevat tegenover zes in de Nederlandse vertaling. Er zijn dus nog tien verhalen niet verschenen in vertaling, misschien wel goed voor nog eens tien boekjes met illustraties á 15 euro het stuk. Maar wie weet komt er ter zijner tijd nog wel eens een De complete olifant verdwijnt op de markt, inclusief Slaap. Mocht dat zo zijn, dan zou ik daar op wachten. Wie niet wil wachten gaat vandaag nog naar de boekwinkel.

Ik ga je eindconclusie toch als oranje opvatten, denk ik.
Ik ben niet gierig, maar 15 euro voor 1 verhaal vind ik gewoon te veel.
Dus ik laat hem voorlopig lopen.
Bedankt voor het veldwerk.

Herken ik daar wat Kafka (de schrijver, niet het boek van Murakami) in Ronald?
In ieder geval; wat de eindconclusie voor mij betreft vind ik het voor een 'kopen-lezen' toch wat te zwak. Voor een paar euro meer koop ik wel een roman van Murakami, die zijn er ook nog genoeg voor mij.

Toch leuk. Ook eens een aparte leesdraad voor een kort verhaal. Of mogen we inmiddels over een novelle spreken?

@Martin: graag gedaan
@Jurg: Kafka? En voor een paar euro meer koop je een verhalenbundel. De olifant verdwijnt al gelezen? Dat is mijn favoriete bundel.
@ikops: nee, geen novelle. Het is toch echt een kort verhaal, aangevuld met wat illustraties om het boekje nog wat body te geven. Een goed kort verhaal, dat wel. Als verhaal is het zeker groen licht, qua uitgave oranje.

Franz Kafka, die Tsjech uit de vorige eeuw Ronald. Moest er vooral aan denken doordat de vrouw jonger wordt. Kafka was ook van het surrealistische.
De bundel heb ik nog niet, maar die gaat er binnenkort wel komen denk ik zo.

Ah, zo. Ik heb wel een bundel Kafka in een verhuisdoos liggen, maar nooit gelezen. Zou me niks verbazen als Murakami inderdaad wat inspiratie bij Kafka vandaan gehaald heeft.

En dat doet mij weer denken aan de film die deze week op tv was: The curious case of Benjamin Button, waarin de hoofdrolspeler (vertolkt door Brad Pitt) als oude man geboren wordt en door de jaren heen steeds jonger wordt.