Forum over misdaadromans

[Guido]

[gerd]

Kijk, dit vind ik nu een mooie cover!

[martin]

Echt? Een paar kromme bomen?
En een wat warrige typografie?

Nee, kan ik niet voor warmlopen.

[Ellen]

Mij spreekt hij ook wel aan .
_________________
Ik lees 'De vrouw in de kooi' van Jussi Adler-Olsen.

[Daniëlle]

Mij ook!
Het is een cover die in ieder geval mijn aandacht trekt tussen alle boeken in de boekhandel.

Volgens mij is onderstaande de oorspronkelijke cover. Die vind ik niet mooi.

[ine]

Nee. Ik viel niet op de cover. Al veel bomen gezien op covers van thrillers. Maar...... . smaken verschillen
_________________
Liefde sterft nooit een natuurlijke dood
– Anaïs Nin ( Gelezen in: De dwaling –Inger Ash Wolfe)

[Guido]

De e-mail van bol.com meldt dat het boek “De roeping” van Inger Ash Wolfe is geleverd.
Maar ik zie niets op de deurmat liggen. Dus: even naar de buren.
‘Ik geloof dat je weer een pakketje voor me hebt?’
‘Ja klopt,’ zegt ze en overhandigt me een doos.
Niet zo’n grote doos, wel dik genoeg om niet door de brievenbus te kunnen, maar hier kan echt geen boek in zitten.
‘Niet goed?’
‘Euh, ja, nee. Goed hoor. Bedankt weer, hè!’

Ik maak het thuis open en staar naar een gloednieuw mobieltje.
Er zit een kaartje bij: “Bel me,” staat erop. Met een 06-nummer erbij en ondertekend door Olga Freshwine.
Even sta ik als een standbeeld in de woonkamer.

Niks te verliezen, denk ik en tik het nummer in.
‘Met Olga.’
‘Hallo, met Guido… Euh, dit klinkt misschien…’
‘Je was naar mij op zoek, hoorde ik?’
Olga heeft een lieve stem en een vreemd accent. Maar ik ken glad geen Olga! Wie is dit mens?!
‘Volgens mij bent u abuis.’
‘Hmm. Volgens mij niet. Zie je die zwarte auto voor de deur staan? Stap in als je wilt weten wie Inger Ash Wolfe is.’
‘Ja, doei. Ben niet achterlijk.’
Er staat inderdaad een dikke zwarte Audi voor de deur. Een keurige chauffeur staat ernaast. Geen onbetrouwbaar type zo te zien.
Olga probeert me over te halen: ‘Het zou een geweldige primeur voor misdaadromans.nl zijn, denk je niet?’
Nu herken ik het dialect: Amerikaans.

‘Bent u Inger Ash Wolfe??’ Ik hou m’n adem in…
‘Inger Ash Wolfe, Olga Freshwine, verschillende namen, dezelfde letters, dezelfde persoon.’
Ik pak een stuk papier en streep de letters één voor één door. Verdomd: een anagram! Olga is Inger!
Het enthousiasme neemt de overhand.
‘Waar ben je?’, vraag ik ineens tot mijn eigen verbazing.
‘Niet zo ver weg. Stap in en ik geef je een exclusief interview.’

Een minuut later zit ik met een brede glimlach naast de chauffeur.
De weggedoken figuur op de achterbank ontgaat me geheel.
De doekprop met ether zie ik niet aankomen…

[martin]

Bravo, Guido! En je bent nog niet eens in het boek begonnen!

[ine]

Geweldig.....
_________________
Liefde sterft nooit een natuurlijke dood
– Anaïs Nin ( Gelezen in: De dwaling –Inger Ash Wolfe)

[Ronald]

FAN-TAS-TISCH You had me by the balls. Je mag blijven....

[Debby]

M.E.E.S.T.E.R.L.I.J.K.

Zet 'm op Guido, ik ben benieuwd naar het vervolg!
_________________
Verbroken van Karin Slaughter

[Lisa-Marie]

Lachen, goed gedaan Guido
_________________
http://itsanoushka.wordpress.com/

[Guido]

Heb ik mijn ogen open of dicht?

Het is zo donker in de ruimte dat ik mezelf niet zie knipperen. Ik voel om me heen en raak een lange dikke vette staaf.
Mijn ogen beginnen aan de duisternis te wennen: ik ontwaar nu de kaars met daarnaast een aansteker en een boek.
Wanneer ik de kaars aansteek, zie ik in de ruimte niet veel meer dan een luie leesstoel en een klein tafeltje.
‘De deur zal wel gesloten zijn,’ zeg ik hardop, terwijl ik hem desondanks toch vergeefs probeer te openen.
Ik berust voorlopig in deze clichématige situatie, zet de brandende kaars op het tafeltje naast de stoel en pak het boek.

In het flakkerende licht ziet de cover van “De roeping” er angstaanjagend uit. Een rilling trekt over mijn rug.
Tegen het plafond roep ik: ‘Ben benieuwd wat je ervan gebakken hebt, Olga!’

En ik begin te lezen.

[Guido]

Sleutels portemonnee mobieltje.
Ik ga nooit van huis zonder deze drie-eenheid bij me te steken, maar mijn zakken zijn nu leeg. Weet bij god niet hoe laat het is. Aangezien de oogleden zwaar worden, vermoed ik dat het nacht is.
Het boek valt plots uit mijn handen. Het is niet slaapverwekkend geschreven; vooral het eerste hoofdstuk is veelbelovend. Ik ben een paar tikfoutjes en kromme vertalingen tegengekomen en betrap me op de gedachte dat Martin dit beter zou hebben gedaan.

Mijn ogen tranen en ik besluit toe te geven aan de slaap.

Een onbekend aantal uur later schrik ik wakker.
Ik zit in een gezellig ingerichte woonkamer en een vrouw met lang rood haar en spierwitte huid zit tegenover me in haar thee te blazen.

‘Sorry voor alle dramatiek,’ zegt ze zachtjes en neemt voorzichtig een slok.
‘Mijn man verklaarde me vroeger voor gek als ik dergelijke ontvoeringen in scène zette.’ Ze knipoogt.
‘Ik wil altijd graag de ideale setting creëren, een optimale suspense opbouwen, zodat het verhaal zo spannend mogelijk overkomt.’
‘Het verhaal?’
Ze knikt naar het boek. ‘De roeping.’
‘Ben je wel helemaal lekker bij je hoofd?!’
Het kopje thee wordt agressief neergezet en het vriendelijke gezicht staat meteen op onweer. ‘Dat zei mijn man ook altijd. Iets te vaak…’
‘En waar is je man nu dan?’
De rust keert weer in haar en ze leunt achterover als ze zegt: ‘Twee meter onder de grond.’

[gerd]